Opnieuw naar het hospice.

Vandaag reed ik weer naar het hospice.

Natuurlijk was ik nieuwsgierig hoe het met hem ging na de vorige healing.

Al snel hoorde ik dat hij zich daarna heerlijk ontspannen had gevoeld en ontzettend goed had geslapen.

Dat vond ik natuurlijk geweldig om te horen.

Toen ik aankwam, zat hij weer lekker buiten onder het afdakje.

Shagie erbij.

Bakkie koffie erbij.

Gewoon zoals ik hem inmiddels ken.

Hij vertelde mij iets bijzonders.

Na de vorige healing was zijn middelvinger van zijn linkerhand omhoog gegaan.

Zijn linkerarm is door de tumor uitgevallen, dus dat er überhaupt iets gebeurde, vond hij heel bijzonder.

En eerlijk?

Ik ook.

Het hoeft niet groot te zijn.

Soms zit het juist in die kleine dingen.

Hij vertelde ook dat hij af en toe zijn evenwicht verliest en daardoor kan vallen. Dat was deze week helaas ook weer gebeurd.

Nadat we eerst gezellig hadden zitten kletsen, zijn we samen weer naar de serre gegaan.

Daar zijn we opnieuw begonnen met de healing.

Al vrij snel begon hij weer allerlei sensaties te voelen in zijn linkerarm.

Tintelingen.

Stromingen.

Gevoel.

Ook vertelde hij dat hij, op het moment dat ik mijn hand op de gemene tumor legde, opnieuw het gevoel kreeg alsof er iets uit zijn hoofd werd gehaald.

Dat blijft bijzonder om terug te horen.

Natuurlijk is dat ook mijn intentie.

Helpen waar ik kan.

Ondersteunen waar mogelijk.

En bijdragen aan zijn hoogste en beste gezondheid.

Tijdens de healing voelde hij opnieuw van alles door zijn lichaam stromen.

Het was mooi om te horen dat hij het als prettig ervaart.

Dat hij zich kan ontspannen.

Dat hij kan ontvangen.

Dit keer was zijn vrouw er niet bij.

Maar vrijwilliger Joop was er wel.

En wat een lieve man is dat.

Echt een engeltje.

Zo betrokken.

Zo liefdevol.

Zo aanwezig voor de mensen die in het hospice verblijven.

Mensen zoals Joop maken echt verschil.

Later kwam er nog een verpleegkundige binnen.

Ze zag ons zitten en maakte de opmerking:

"Zo, jullie zitten lekker te dutten."

Ik moest er eigenlijk een beetje om lachen.

"Dutten?" vroeg ik.

Ja, we hadden onze ogen dicht.

Maar voor mij is dat toch iets anders.

Ach...

Ik laat iedereen daarin lekker in zijn of haar waarde.

Niet iedereen kijkt naar dingen zoals ik ernaar kijk.

Misschien vindt ze het zweverig.

Misschien begrijpt ze het niet.

En dat is helemaal prima.

Voor mij gaat het erom dat ik mag helpen.

Op welke manier dan ook.

Of dat nu een stroomschokje is door een arm die bijna niets meer voelt.

Of een heerlijke nachtrust.

Of simpelweg een moment van ontspanning.

Als het leven in het hospice daardoor een beetje dragelijker wordt, dan ben ik al dankbaar.

Want ondanks alles wat hij meemaakt, zie ik nog steeds een man die kan lachen.

Die gezelligheid om zich heen waardeert.

Die geniet van zijn koffie.

En die nog steeds interesse heeft in wat er om hem heen gebeurt.

Ik vertelde hem dat ik morgen naar Oerol ga.

Hij was oprecht blij voor me.

Ik heb hem beloofd filmpjes te sturen als Edgar gaat optreden.

Hij wenste me heel veel plezier.

Dat vond ik ontzettend lief.

En nu ben ik natuurlijk weer nieuwsgierig.

Hoe voelt hij zich morgen?

Hoe heeft hij geslapen?

Wat heeft deze healing deze keer weer in beweging gebracht?

Dat ga ik vanzelf horen.

Wordt vervolgd... ❤️

Liefs,

Eugie

Healing Source