Een klein buikje met een groot verhaal... 

Soms zijn het juist de allerkleinsten die de grootste indruk achterlaten.

 Ik Kreeg een berichtje van de moeder van een jongetje dat ik al eerder had mogen ontmoeten.

Hij was pas vier jaar oud.

Hij had de ziekte van Pfeiffer gehad en was gelukkig aan het herstellen.

Toch bleef hij regelmatig last houden van zijn buikje.

Ze waren al bij de huisarts geweest.

Het Mannetje had al allerlei onderzoeken gehad.

Gelukkig konden ze niets ernstigs vinden.

Maar de buikpijn bleef af en toe terugkomen.

Ze vroeg mij:

Wil jij nog eens meekijken?

Tuurlijk wil ik dat.

Toen hij binnenkwam was hij weer net zo lief en nieuwsgierig als de vorige keer, Het mannetje kan zo heerlijk kletsen 

Kinderen stappen vaak zonder oordeel een behandeling in.

Ze zijn nog zo puur, zo zuiver.

En ze vertellen gewoon wat er gebeurt.

Dat blijft iedere keer zo bijzonder.

Toen hij bij me op de behandeltafel lag en ik intuïtief ging intunen , kreeg ik meteen een heel bijzonder beeld te zien

Ik zag twee glaasjes voor me.

Van die glaasjes die onder een microscoop worden gelegd.

Alsof ik kleine bacteriën of virusdeeltjes zag bewegen.

Het beeld vertelde mij dat zijn lichaam nog steeds bezig was met herstellen.

Niet omdat hij ziek was,

Maar omdat zijn lijfje nog hard aan het werk was.

Ik legde mijn handen op zijn buikje.

 En toen zei hij..

Mijn buik kriebelt..

Ik kreeg er een grote glimlach van.

Want ik wist dat hij de energie voelde stromen.

Even later keek hij me aan.

Mijn voetjes zweven..

Hoe mooi is het dat een kindje van vier zo precies kan vertellen wat hij voelt?

Geen ingewikkelde woorden.

Gewoon open en eerlijk.

Gewoon zo puur.

Na de healing zette ik hem weer rustig met beide voetjes op de grond.

Even goed aarden.

En langzaam voelde hij zijn voetjes weer helemaal terugkomen.

Daarna ging hij lekker spelen terwijl ik nog even met zijn moeder zat te praten.

Na een tijdje liep ik weer naar hem toe.

"En... hoe voelt je buikje nu?"

Zijn moeder vertelde dat ze thuis altijd met cijfertjes aangeven hoeveel pijn hij heeft.

Een 10 is heel veel pijn en een 0 betekent dat hij helemaal geen pijn heeft.

Dus ik vroeg:

"Welk cijfer geef je jouw buikje nu?"

Hij keek me heel serieus aan.

En zei:

Een héél klein ééntje.

Mijn hart maakte een sprongetje

Van flinke buikpijn...

naar een heel klein ééntje. 

Ik hou zo van kinderen. Ze zijn zó ontzettend eerlijk. Ze vertellen precies wat ze voelen en kunnen de meest geweldige uitspraken doen. Daar kan ik zo van genieten

Ze vertellen gewoon precies wat ze voelen.

En misschien is dat wel één van de mooiste dingen aan het werken met kinderen.

Ze zijn helemaal zichzelf.

Na de healing heb ik nog een Bachbloesem op maat voor hem gemaakt.

Crab Apple mocht daar zeker niet in ontbreken.

Voor mij voelt deze bloesem als een mooie ondersteuning wanneer het lichaam nog bezig is met herstellen en als het van binnenuit nog wat extra aandacht mag krijgen.

Daarom voelde deze voor mij precies passend bij dit lieve ventje.

En iedere keer als zo'n klein mensje weer met een glimlach de deur uitloopt...

Dan ben ik ontzettend dankbaar

Liefs,

Eugie 

Healing Source