Als papa ineens antwoord geeft
Soms gebeurt er iets wat je niet kunt plannen.
Iets waarvan je achteraf denkt, ja… dit was wel heel bijzonder.
Dit gebeurde bij mij terwijl ik aan het klussen was in mijn nieuwe huis.
Ik zat die dag niet helemaal lekker in mijn vel. Hier en daar waren wat oude triggers naar boven gekomen en tijdens het klussen heb je natuurlijk alle tijd om na te denken. Over wat er is gebeurd, wat er is geweest en vooral… waarom je soms reageert zoals je reageert.
Want veel van wat we meenemen in ons volwassen leven, begint natuurlijk al heel vroeg.
Als kind leer je dingen over jezelf. Door wat er gebeurt, door hoe er met je wordt omgegaan, door wat je voelt en soms ook door wat je juist mist. En voor je het weet, zijn bepaalde overtuigingen zo vertrouwd geworden dat je niet eens meer beseft dat je ze hebt meegenomen.
Ik was die dag veel aan het nadenken over mijn vader.
Over vroeger.
Over onze band.
Over waarom bepaalde dingen mij nog steeds kunnen raken.
En ineens kreeg ik een heel duidelijk inzicht.
Ik heb me vroeger vaak gevoeld alsof ik op de tweede plek kwam. Alsof ik extra mijn best moest doen om gezien te worden.
En als je zoiets als kind ervaart, kan dat zich later op allerlei manieren voortzetten.
Bij mij heeft dat zich bijvoorbeeld ook in relaties ontwikkeld. Het gevoel dat ik niet goed genoeg was. Dat er misschien iets aan míj mankeerde wanneer er steeds voor een ander werd gekozen.
Maar terwijl ik daar die dag over nadacht, kwam er ineens een heel ander inzicht.
Er mankeert helemaal niets aan mij.
Ik hoef mezelf niet meer te bewijzen.
Ik hoef niet meer te vechten om gezien te worden.
Ik hoef geen tweede keus te zijn.
Ik ben mijn eigen nummero uno!
En precies op dat moment toen ik koffie aan het maken was voor Edgar en mij.
Toen gebeurde het.
Mijn Spotify stond gewoon op een muzieklijst uit de jaren 60, 70 zoals altijd
En ineens kwam er Spaanse muziek voorbij.
Ik dacht nog Huh, Wat hoor ik nou?
Ik liep naar boven om op mijn mobiel te kijken wat er speelde.
En daarna kwam er nog een Spaans nummer.
En toen wist ik eigenlijk al genoeg.
Want het volgende nummer was “El Reloj” van Trío Los Panchos.
Een nummer dat mijn vader en ik samen mooi vonden.
En daar stond ik dan.
In mijn nieuwe huis.
Met mijn gedachten bij mijn vader.
Met allemaal inzichten over vroeger.
Met antwoorden op mijn vragen.
En ondertussen kwam die muziek precies op het juiste moment voorbij.
Mijn vader liet me weten:
Ik hoor je.
Ik ben er.
En kijk eens wat je nu eindelijk begint te begrijpen.
Ik keek vervolgens terug naar het eerste Spaanse nummer, omdat ik wilde weten welk liedje dat eigenlijk was.
En toen brak ik even.
Het lied ging over een man die zingt over de enige vrouw van wie hij zoveel houdt, de vrouw die in zijn hart woont.
Ik hoefde eigenlijk niet veel meer te weten.
Ik moest huilen.
Want misschien was dit wel precies de boodschap die ik op dat moment nodig had.
Dat ondanks alles wat er vroeger is gebeurd, ondanks hoe ik bepaalde dingen als kind heb ervaren en ondanks alle pijn die ik later heb meegenomen
ik wel geliefd was.
Dat mijn vader van mij heeft gehouden.
Op zijn manier.
En misschien moest ik dat antwoord niet meer uit het verleden halen.
Misschien mocht ik het nu gewoon voelen.
En tegelijkertijd besefte ik nog iets.
Dat ik niet vast hoef te blijven zitten aan oude patronen.
Dat ik niet hoef te blijven geloven in het meisje dat vroeger dacht dat ze harder haar best moest doen om gezien te worden.
Ik mag nu zelf bepalen wie ik ben.
Ik mag mijn eigen keuzes maken.
Ik mag oude patronen doorbreken.
Ik mag mezelf op nummer één zetten.
En misschien was dat wel het mooiste stukje van dit hele verhaal.
Niet alleen dat mijn vader contact met mij maakte.
Maar dat hij me, precies op het moment dat ik daar behoefte aan had, liet voelen:
“Je bent belangrijk.”
En dat is hoe het contact met spirits soms werkt.
Niet met vuurwerk.
Niet met grote boodschappen uit de hemel.
Maar gewoon…
met een liedje, met de mooiste boodschap
Op precies het juiste moment. ❤️
Reactie plaatsen
Reacties