Lieve kalknageltjes, tijd om te vertrekken! 

Het was maandagochtend.

Oerol zat er weer op, de werkweek mocht beginnen en om kwart over negen kwam mijn lieve cliëntje binnen.

In mijn agenda stond genoteerd:

Zoeken naar blokkades.

Nou, daar gaan we dan.

Zoals altijd begonnen we met een kopje thee en een gezellig praatje.

Het weer.

Koetjes en kalfjes.

En daarna gewoon to the point.

Wat is er aan de hand?

..........

Ga maar lekker liggen, dan ga ik een bodyscan doen en kijken waar de energie stroomt en waar deze misschien wat vastloopt.

Ondanks de hittegolf kreeg ze gewoon een dekentje over zich heen.

Want hoe warm het ook is, dat gevoel van geborgenheid en veiligheid blijft toch altijd fijn.

Ze lag heerlijk ontspannen op de behandelbank.

"Ben je er klaar voor?" vroeg ik.

"Ja hoor," zei ze.

Dus ik tune in, begin met de bodyscan en kom uiteindelijk ook bij haar voeten terecht.

En toen kwam het...

"Sorry hoor," zei ze.

"Ik heb kalknageltjes."

Ik moest lachen.

"Maak je niet druk," zei ik.

"Ik ben inmiddels wel wat gewend."

En natuurlijk begonnen we meteen over allerlei tips.

Zoutbadjes.

Azijn.

Van alles kwam voorbij.

Ze had zelfs al medicijnen van de huisarts gekregen, maar daar voelde ze zich niet helemaal prettig bij.

Dus gingen we verder met de sessie.

Tijdens de healing kwamen we uit bij een ongewenste overtuiging die veel dieper zat dan een paar kalknageltjes.

Ooit had iemand tegen haar gezegd:

"Zeur niet zo."

En precies op dat moment had ze dat volledig opgeslagen.

Sindsdien durfde ze steeds minder goed voor zichzelf op te komen.

Want stel je voor...

Dat je een zeur bent.

Nou...

Dat moesten we natuurlijk even aanpakken. 

Met een klein stukje EMDR gingen we aan de slag.

Ik vroeg haar:

"Zeg eens hardop: ik ben een zeur."

Dat lukte nog wel.

Nog een keer.

"Ik ben een zeur."

Prima.

Daarna een stukje EMDR.

Links.

Rechts.

Links.

Rechts.

En toen weer opnieuw.

"Ik ben een zeur."

Maar nu voelde het al anders.

Ze begon wat te lachen.

"Wat is er?" vroeg ik.

Ze vond het een beetje gek, want het voelde alsof het ergens anders vandaan moest komen

vanuit haar tenen misschien?

Dus nog een rondje EMDR.

En daarna mocht ze vijf keer zeggen:

"Ik ben een zeur."

Ze kwam niet verder dan één keer.

Toen zag ik weer een grote glimlach.

"Het lukt niet meer!"

Ik moest ook lachen.

"Dat komt omdat je helemaal geen zeur bent."

En toen gebeurde er iets grappigs.

Tijdens de healing kwamen we dus ook uit bij haar kalknageltjes.

Volgens het boek dat wij gebruiken, hebben die onder andere te maken met vasthouden en moeite hebben met loslaten.

En terwijl ik daarmee bezig was, kreeg ik ineens een ingeving.

Ik moest haar kalknagels kopen.

Ja echt hoor...

Dus ik zei:

je heb 3 0f 4  kalknageltjes??

"Drie," zei ze.

"Mooi," zei ik.

"Dan krijg je tien cent per kalknagel."

Ze moest natuurlijk heel erg lachen.. hahaha.

Maar ergens zat er ook iets moois achter.

Ik neem ze van je over.

Ik koop ze van je.

Jij hoeft ze niet meer vast te houden.

Ik neem ze mee.

En ik gooi ze weg.

Na afloop kreeg ik een prachtig WhatsApp-bericht.

Ze schreef:

"Je hebt echt iets bij me weggehaald. Ik voel dat er iets weg is en dat voelt zo fijn."

Dat zijn van die berichtjes waar ik blij van word.

En de dertig cent?

Die heeft ze op haar slaapkamer gelegd. 

Als herinnering aan het moment waarop ze haar kalknageltjes verkocht.

Nou...

Hoe leuk is dat?

Ik heb vandaag gewoon drie kalknageltjes gekocht. 

En over een paar weken hoor ik natuurlijk graag hoe het verder gaat.

Wordt vervolgd...

Liefs,

Eugie

Healing Source