Het was weer een bijzondere healing.
Ik kreeg een WhatsAppje.
Hé Eugie... ik zou graag weer eens een healing van je willen ontvangen. Ik voel me de laatste tijd niet zo lekker in mijn vel.
Geen probleem lieverd, antwoordde ik.
Ik heb vlak voor de vakantie nog een plekje vrij.
En daar kwam ze...
Een lieve, mooie jonge vrouw.
Toen we samen aan tafel zaten en ik haar een glaasje water gaf, keek ze me aan.
Met tranen in haar ogen zei ze:
Eug... als er nu iets met me gebeurt... dan boeit het me eigenlijk niet meer.
Mijn hart brak.
"Oei... dat is niet best, lieverd.
Ze vertelde hoe zwaar alles voelde.
De fibromyalgie.
Altijd pijn.
Haar gezin.
Haar werk.
Haar relatie.
Alles was haar gewoon even te veel geworden.
Ik vroeg haar:
Hoe zou je je het allerliefst willen voelen?
Ze hoefde er niet lang over na te denken.
en ze zei...
Rust in mijn hoofd.
Even ontspannen.
Even geen pijn.
En lachend zei ze:
Doe mij maar een hutje op de heide.
Ik glimlachte.
Ga maar lekker liggen... dan gaan we samen kijken wat er mag gebeuren.
Ik begon met een bodyscan.
Vrijwel direct voelde en zag ik dat de spanning/ fibromyalgie vanuit haar nek begon.
En toen ik dat zei, vertelde ze mij
De artsen zeggen ook dat het daar begint.
Vanuit daar zette ik de healing in.
Ik voelde de energie steeds krachtiger door haar lichaam stromen.
Langzaam werd haar hele lichaam gevuld met licht.
Steeds dieper ontspande ze.
Haar ademhaling werd rustiger.
Haar hoofd werd stiller.
En ineens.
Uit het niets, Kwam er een wolf.
Hij liep rcht op mij af.
Niet dreigend.
Juist ontzettend rustig.
Hij kwam naast mij zitten en keek me aan.
Alsof hij wilde zeggen:
Ik ben er voor haar.
Heel kalm liep hij vervolgens naar haar toe.
Hij ging tegen haar aan liggen.
En ik zag hoe hij alle spanning uit haar lichaam begon weg te trekken.
Hij liet mij zien dat ze diep mocht zuchten.
Ik vroeg haar:
Heb je de behoefte om eens heel diep te zuchten?
Ze knikte.
Ja...
Laat maar gaan.
En daar kwam die diepe zucht.
Alsof haar hele lichaam eindelijk toestemming kreeg om alles los te laten.
Ze vertelde dat ze de warmte naast zich voelde.
Ze voelde de warme energie van de wolf tegen haar aan.
Toen ik haar vertelde over de wolf, begon ze te glimlachen.
Grappig zei ze
Ik heb altijd al zo'n hond willen hebben. Een husky... of een wolfachtige hond.
Ik kwam terecht in een vorig leven.
Ik zag haar.
Helemaal alleen.
In een klein huisje in het bos
Omringd door kruiden.
En naast haar lag dezelfde wolfachtige hond.
Wat me het meest opviel
Was niet de wolf.
Niet het huisje.
Maar de stilte.
De rust.
Precies datgene waar ze zo ontzettend naar verlangde.
Alsof haar ziel zich ineens weer herinnerde wie ze ooit was.
Alsof ze weer even thuis mocht komen.
Toen de healing klaar was, keek ik haar aan.
Ze straalde.
De vermoeidheid was verdwenen uit haar gezicht.
Haar glimlach was terug.
Haar ogen hadden weer licht.
Hoe voel je je nu? vroeg ik.
Ze lachte.
Ik kwam hier binnen op een min één...
en ik ga naar huis met een acht.
Dat zijn de momenten waarop ik alleen maar dankbaar kan zijn.
Dat iemand alles even mag laten.
En weer naar huis gaat
Met rust in haar hoofd.
Een lichter lichaam.
En weer zin in het leven.
Liefs,
Eugie
Healing Source
Reactie plaatsen
Reacties